Әңгіме оқырманды Едігейдің — орта жастағы еркектің — ауыр да терең адами тағдырының қалтарысына батырады. Ол жойқын індеттің зардаптарымен бетпе-бет келеді. Тұншықтырар бөлмесінің төрт қабырғасы арасында қамалған Едігей өткенін еске алады, жоғалтқандары мен өзінің де бір күні кететіні жайлы ойға шомады — сүйіспеншілік пен жоғалту, үмітсіздік пен өмірдің ұсақ қуаныштары арқылы адами тәжірибенің тереңіне үңіледі. Кейіпкердің жеке трагедиясы арқылы әңгіме қайғы мен батылдықтың жалпыадамзаттық сипатын ашып көрсетеді, оқырман жүрегінде жанашырлық пен түсіністік оятады.
Артқа